دنیای نامتناهی شعر
جولانگاه شاعر است.
به مدد عشق،
در این جهان حقیقی
شاعر
بی خویش و رها از خویش
واژگان رویایی اش را
در فضایی گسترده تر از زمان
به پرواز وا می دارد.

( خنیاگر)